VOORLEESPOST

Klassiekers en De leeuw en het vogeltje

ma, 11/01/2016

Het leek even dat er deze namiddag weinig volk zou zijn, maar uiteindelijk was er een wisselend publiek van een zevental kinderen.

Goed voorbereid voorlezen met boeken uit mijn boekenkast leek me beter dan het onvoorbereid (examentijd) met de Kamishibai te doen. Ik liet de kinderen kiezen en zo werden het achtereenvolgens Trixie de heksenkat en Arthur, twee prentenboeken die ik al vaak besproken heb. Daarna gingen de meeste luisteraars ervandoor en kwam een driejarig jongetje erbij zitten. Bij Seppe thuis was er net een tweeling geboren. Gelukkig had ik Mag ik in jullie bed? meegenomen. Het paste als gegoten en Seppe gaf commentaar.

Ik wou net aan Appeltaart beginnen, ook eentje waar ik al vaak over geschreven heb, toen het laatste meisje werd afgehaald, een kind dat liefst nog uren was blijven zitten. Het meisje wou pas met de mama mee nadat die beloofd had het prentenboek te zoeken in de bib. Helaas, de bib zit zonder Appeltaart!

Toen iedereen naar huis was, kwam een papa met een klein meisje naar het vertelhoekje. De man was een universiteitsprofessor uit Gent, die even in Leuven op bezoek was. Hij was een Rus die vier jaar in Nederland had gewoond, maar het dochtertje sprak alleen Russisch. Ik las dus De leeuw en het vogeltje van Marianne Dubuc voor met een heuse tolk. Als dat geen primeur is! Ik heb dit prentenboek na mijn jongste voorleesbeurt in Sint-Jan de hemel ingeprezen en ga het hier dus niet weer doen. Met de sprekende tekeningen en weinig tekst was dit het gedroomde boek om op die manier voor te lezen. Het meisje wou van geen ophouden weten en zei telkens Nog, nog! in het Russisch. Na een paar boekjes verstond ik het. Dus moest mijn hele voorraad prentenboeken eraan geloven en was het uiteindelijk bijna halfvijf toen ik met het voorlezen stopte.

Ik vond dit een unieke ervaring, vooral omdat het meisje het zo natuurlijk vond dat ik voorlas en haar papa vertaalde. Ze sprak me voortdurend aan, zodat de papa dan weer in de andere richting moest tolken. Het tweetal liep nog tot vijf uur in de jeugdbib rond en waarschijnlijk kon ik ertoe bijdragen dat het een leuke bib-beleving was. Ik vond het heerlijk.

Voorlezer:

Reactie toevoegen



| More