VOORLEESPOST

Zo zacht als Flanel

ma, 30/11/2015

Er liepen vandaag kleurrijk gemutste Pietjes rond in de kleuterschool van Sint-Jan en ik zag zelfs een mijter, als ik me niet vergis. De kleuters waren slingers aan het maken en de hele klas was al mooi versierd.

Ik had twee prentenboeken meegebracht: Zo zacht als Flanel, van An Swerts en Amandine Wanert, en Mijn buren, van Guido van Genechten en Sylvie Park.

Het eerste prentenboek is een hartveroverend verhaal. De prenten zijn sprekend: elke emotie is van de gezichtjes af te lezen en elke beweging is duidelijk uitgetekend. Het is een plezier om naar de prenten te kijken en dat heb ik de kinderen volop laten doen. Ze hadden wel in het boek willen kruipen.

In het verhaal maken de kinderen kennis met een asiel, een woord dat de schrijfster duidelijk uitlegt. Kaat krijgt namelijk een hond en Fien, haar vriendinnetje, mag mee. Dat is heerlijk voor Fien, maar tegelijk een beetje triest. Wildebras Kaat krijgt Max, een al even uitbundige hond mee naar huis, want die twee kunnen het meteen met elkaar vinden. Fien is op slag verliefd op Flanel en het hondje nestelt zich in haar armen. Spijtig genoeg moet Flanel in het asiel achterblijven en moet Fien zonder hondje naar huis. Kan Fien alleen maar van Flanel blijven dromen of zullen haar papa en mama de hartenwens van hun dochtertje in vervulling laten gaan?

We hebben veel plezier gehad met een paar zinnen in het verhaal: ”Papa en mama kijken elkaar aan. Ze spreken met elkaar zonder ook maar één woord te zeggen. Ze spreken met hun ogen”. Ik vroeg de kinderen of dat bij ze thuis ook gebeurde en er waren er een paar die glunderden en ‘ja’ knikten. Aan de anderen moest ik uitleggen hoe dat dan wel kon. Ik trok een boos gezicht en vroeg of mijn ogen konden spreken; daarna een heel blij gezicht. Daar werd hartelijk mee gelachen. Tja, ik ben niet voor niets de Vlaamse, vrouwelijke versie van Mr. Bean. Het gesprek tussen de ouders van Fien was natuurlijk veel subtieler, maar iedereen begreep dat mensen zonder woorden kunnen spreken.

Ik las het vrij lange verhaal voor de eerste groep Zonnetjes en voor de Sterretjes. Voor de tweede groep Zonnetjes las ik Mijn buren. Het is een superleuk verhaal met knotsgekke tekeningen die tot de fantasie spreken. Ik ging in het midden zitten met twee jongens links en twee rechts. Zo konden ze volop meekijken en er zelf hun verhaal bij doen.

Volgende keer neem ik een paar sprookjes mee, maar dan moet ik ze eerst wat inkorten. Goudlokje had ik al bewerkt, maar ja, André is me voor geweest.
 

Voorlezer:

Reactie toevoegen



| More